Stilte tussen het consumeren door is zo gek nog niet
Ik ben niet zo van de stiltes, maar nu met het kompas in de hand merk je dat het soms toch wel handig is. Iets wat iedereen natuurlijk al wel wist. Focus is niet lineair en er ontstaan nieuwe verbanden als je meerdere -niet te veel- dingen tegelijk doet. In stilte bedenk je nieuwe dingen, maar ik merk ook dat het niet te lang moet duren. Het boek van Mark Tigchelaar leerde me ook wel dat door die overcapaciteit in je hersens er altijd een deel op zoek is naar nieuwe prikkels. Ik heb dan ook altijd muziek aan en m’n telefoon is nooit ver weg. Maar toen werd ik ineens getriggerd door Sting, de man die me vroeger al tot z’n fan schare kon rekenen door z’n eerste Police platen en natuurlijk het geheel in het thema van deze website geschreven ‘To much information (running around my brain)’.
Hij zei in het programma van Ivo Niehe dat stilte de mooiste muziek is. Huh? Belangrijk… ja. Maar het mooist? Wel een mooie gedachte. We creëren met onze muziek een framework voor stilte, het gaat juist om de stilte tussen de noten zei hij. Mooi. Als ik erop google, of eigenlijk even via AI ernaar op onderzoek uitga lees ik ‘Sting sluit met die opmerking aan bij een langer bestaande gedachte in de muziekfilosofie: dat muziek de stilte structureert in plaats van volledig opvult. De kern is: zonder stilte tussen klanken krijg je geen frasen, spanning en ontspanning; de stilte is dus niet de afwezigheid, maar een actief onderdeel van de muziek.’ Op muziekweb is daar ook over te lezen ‘In een meer filosofische lijn uit de klassieke traditie (o.a. Beethoven) wordt gezegd dat pauzes en rusten in de partituur net zo betekenisvol zijn als de gespeelde noten.’
Grappig dat als je dan op muziekfilosofie googelt er een hele wereld achter schuil blijkt te gaan. Van een wiskundige benadering van muziek in de tijd van Pythagoras tot muziek als een universele taal die direct tot onze gevoelens spreekt. En mooi dat dat ook weer een onderdeel van het kompas is. Smaak. Maar net als de kracht in de stilte tussen de noten zit, denk ik dat de stilte tussen het consumeren van informatie veel waard is. Het allengs scrollen langs onbeduidende Instagram accounts beklijft niet. Even nadenken over wat je net gelezen of gehoord hebt helpt juist wel. Wat las ik net, waar ging het over, wat vind ik ervan, wat hoor ik tussen de regels door? Maar ook hoe past dit bij wat ik eerder ergens anders als of hoorde. Kan ik het verbinden? En belangrijker nog, ontstaat er dan wat nieuws?
Zo rende ik zondagmorgen naar m’n laptop om de woorden van Sting op te schrijven. Een week dacht ik er -af en toe- over na. Ik zocht er nieuwe dingen bij, via Google en een AI-tool en bedacht me dat stilte dus echt geholpen heeft. De woorden zijn niet weggeëbd, maar blijven hangen. En hebben geleid tot de gedachte dat stilte past bij het Zelfkritisch Kompas. Niet te veel en niet te vaak, want dan past het niet bij mij, maar je merkt vanzelf wanneer het nodig is.
