Spotify-gebruikers, wees gewaarschuwd
In Muziekblad OOR las ik een verhaal van Siem Henskens met 8 redenen om Spotify niet meer te gebruiken. De kop van t artikel: ‘De boel wordt bewust vershit’. Dat trok natuurlijk direct m’n aandacht.
Voor mij geldt dat smaak en vertrouwen een belangrijke rol spelen in mijn muziek-luistergedrag. Twee pijlers van het Zelfkritisch Kompas. Mensen die me kennen weten dat ik van melancholische liedjes houd. Als het even kan van net of nog niet doorgebroken zangers. Heus niet alleen, want ik draai ook nog steeds Sting omdat ik als kind van The Police hield, maar ik probeer wel graag nieuwe dingen uit.
Een appgroep helpt me daarbij. Met een vriend die nog meer luistert dan ik en m’n broertje die ook steeds van alles stuurt. Ik vertrouw erop ze dat ze mijn smaak kennen, maar komen soms ook met iets verrassends. Zoals m’n broertje laatst zei toen hij iets stuurde: ‘90% kans dat je er niks aan vindt, maar dat moet je dus even negeren, uitzetten, knop om.’ Spotify werkt zo niet, lees ik. En dat wist ik natuurlijk ook wel. Een quote uit het artikel geeft dit aan: ‘Samen graven we ongewild een genrekuil waar we steeds moeilijker uit kunnen klimmen. De ‘smaaktautologie’, wordt dit ook wel genoemd: wie X luistert, krijgt nog meer X, dus nóg meer X, enzovoorts.’
Maar goed, komt er op Spotify wel iets voorbij dat me bevalt, dan is mijn eerste check of de plaat van dit jaar is, zodat ie op het lijstje van beste albums van 2026 kan. Het tweede is of de band of zanger binnenkort in de buurt is. Want hoe goed de plaat ook is, live is altijd beter of in ieder geval leuker. Als mensen mij vragen hoe ik toch weet van al die ‘upcoming’ concerten, dan is dit het antwoord.
Naast dat ik dus mensen om me heen heb die ik vertrouw omdat ze mijn smaak kennen, helpt Spotify mij ook best vaak met het ontdekken van muziek die ik nog niet kende. Soms draai ik onbewust iets dat dan ineens al 20 jaar oud blijkt te zijn en dus niet voldoet aan die twee toetsingscriteria die ik hierboven beschreef. Muziek spreekt je aan of niet, vind je mooi of niet… Maar ik merk toch dat ik meer op nieuwe dingetjes let, die ik ook in de buurt nog eens in een klein zaaltje kan zien dan op bands die al jaren uit elkaar zijn.
Naar nu blijkt uit dat OOR-artikel is het niet zo gek dat vaak ook oudere dingen voorbijkomen, want Spotify speelt op safe. Tweede punt van kritiek: meer dan 75% van de voorgestelde nummers door het algoritme is oud (ouder dan 1,5 jaar in ieder geval). Zo ontdek je vrijwel nooit iets echt nieuws. Aan de andere kant herinnerde m’n broertje mij eraan dat we Greg Freeman en Cameron Winter solo (van Geese) toch maar mooi voor de grote doorbraak leerden kennen via het Spotify algoritme.
